Anne olmaya çalışmak ve diğer eleştiriler

Hamile olduğumu 2014 yılının temmuz ayında öğrenmiştim. Oof nasıl bir duyguydu bu? Nasıl başa çıkılacaktı bu inanılmaz mucizenin mutluluğuyla bilmiyordum. İşte kilit kelimelerden bir tanesi de buydu. Bana ve diğer bazı annelere göre mucize olan, bazı kişilere göre ise milyonlarca yıldır insanın başına gelen "hamilelik işte" idi.

Bu duygular seli içimde çığ gibi büyürken, kendimi yeni nesil anne adaylarının ve annelerin yaptığı gibi sürekli internetten bir şeyler araştırırken buluyordum. Benim yaşadığım heyecanları, korkuları, mutlulukları okuyunca kendimi daha güvende ve normal hissediyordum. Eleştiri hayranları burada da devreye girip sanki yıllar önce internet mi vardı bu kadar insan anne oldu diyebilirler, evet internet yoktu, ve o zaman o insanların bu süreçlerde neler yaşadığını ne duygular beslediğini ne yalnızlıklar yaşadığını bilemeyiz. Çok normal ne var ki bunda diye adlandırdığımız süreçleri çok ağır hasarlarla atlatanlar var. Vücudunun değişimi, ruh halinin değişimi, içeride ne olduğunu bilmeden devam eden bir hayat, sancılarda acaba bir sorun mu var telaşı, bugun sanki hiç hareket etmedi korkuları. Sabırsızlanarak görmek istediğin bebeğinin doğduğunda sağlıklı olacak mı endişeleri. Bir de biraz daha pimpirikli bir yapınız varsa bu saydıklarım çarpı iki...

Eski insanlarda kalabalık ailelerde bu işler belki de daha kolaymış. Benim hamileliğim İstanbula yeni taşındığımız döneme denk geldi. Burada ailemden hiç kimse hatta hiç bir arkadaşım yoktu. Bir şey olduğunda beni rahatlatacak, akıl danışacağım kimse de yoktu. Benim de yapabildiğim tek şey oturup yalan yanlış araştırmaya çalışmaktı. Bu süreçte de doğumdan sonraki süreçte de benim yaşadıklarımı yaşayan insanların hikayelerini okumak, aradığım cevapları bulmak beni hem mutlu etti hem de rahatlattı. Beni de blog yazmaya iten sebeplerden biri de buydu. Belki insanlara bir faydam dokunurdu. Üstelik yazarak hem rahatlıyor, hem de Yiğit Mert'e bir günlük tutmuş oluyordum.

Şimdi umarım bütün bu yazdıklarımdan birileri de faydalanır. Kimlerini rahatlatır, kimilerine rehber olur. Herkesin mutlu olma yöntemi farklıdır. Ama yaşadıklarımızı sadece bizim yaşamadığımızı bilmek ve bu hikayeleri okurken gülümsemek kolay bir yol gibi görünüyor.